Op een eiland waar er, buiten een vuurtoren niet veel is, leeft Aelin samen met twee vuurtorenwachters. Ze werkt aan een communicatiesysteem waardoor ze in contact kan komen met een volk in de ruimte. Ze is er namelijk heilig van overtuigd dat ze zich niet op de juiste planeet bevindt, aangezien ze zich niet kan identificeren met haar twee 'vaders'. Ze voelt zich vaak uitgesloten en onbegrepen. Op een morgen hebben ze een verrassing voor haar en komt er een hondje te voorschijn. Aanvankelijk is Aeilin niet echt enthousiast, maar gaandeweg geraakt ze toch gehecht aan het beestje. Wanneer ze een jongen redt uit het water, wordt ook hij een belangrijk deel van haar leven. De jongen is ook de eerste persoon aan wie ze haar geheim communicatieproject uitlegt. Samen maken ze haar seintoestel af en op de avond waar het in werking treedt, gebeurt er iets wat ze totaal niet verwacht had.  

Aelin een woordspeling met 'alien', verwijzend naar het buitenaards volk waar ze mee in contact wil komen en zo zijn er nog meerdere doorheen het boek. Aelin houdt van woorden en taal (ze maakt een lijstje van woorden beginnend met een letter 'H'), en je leest ook geregeld stukjes van een gedicht in haar droom (wat uiteindelijk tot het volledige gedicht leidt). Dit boek is dus veel meer dan alleen maar een verhaal over een meisje dat wil weten wie ze eigenlijk is. Alle hoofdstukken hebben een titel die begint met 'zee', bijvoorbeeld zeewandeling, zeetranen, zeevonken of nog mooier: zeemeeuwsneeuw. Heel regelmatig komen er filosofische bedenkingen voorbij die je als lezer aanmoedigen om even stil te staan, maar dat moet helemaal niet; het is sowieso een meerwaarde tijdens het lezen (Dé realiteit bestaat niet, volgens hem. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Feiten zijn feiten. Bestaan er dingen die je niet ziet? Natuurlijk.) 

De tekst is vaak poëtisch, maar blijft zijn vaart behouden (Yunakai grijpt me beet en sleurt me van het platform, het komt met veel geraas boven ons hangen, ik hoor niet meer wat ik dacht.). Er wordt veel aandacht besteed aan de gevoelens van Aelin, hoe ze naar dingen kijkt en hoe ze iets ervaart (Er rollen golven door me heen, alsof ik zelf een zee ben. Gevoelens waarvoor ik woorden probeer te vinden. Liefde en vriendschap liggen voor de hand, verwondering en betovering minder. Mysterie. Onuitgesproken vragen, onbenoemde emoties.) 

Tot slot nog complimenten voor de illustraties die het maken tot wat het is: een heel knap boek met dat ietsje meer. De tekeningen zijn voornamelijk sfeerbeelden, die het zee-leven op een eiland bijna tastbaar maken. Geen zwart-wit tekeningen maar kleurrijke pareltjes die je zonder problemen meenemen naar de leefwereld van Aelin.